Reanimatieleren.nl

Alles over Reanimatie en AED cursussen in Breda en omgeving!

Ervaringsverhaal reanimatie van cursist

Je volgt een reanimatiecursus om goed te leren handelen bij een hartstilstand. Natuurlijk zonder dat je weet of je het ooit in de praktijk toe zal passen.

Veel mensen krijgen er gelukkig nooit mee te maken. Maar soms gebeurt het eerder dan je verwacht. Zo gebeurde dat ook bij Lenneke Wouters.
Eind januari volgde zij met succes de cursus reanimatie/AED en meldde zij zich aan als burgerhulpverlener. Enkele weken later ontving zij een oproep via Hartslagnu om te helpen bij een reanimatie.

Hoe het haar verging tijdens die plotselinge praktijksituatie, kun je lezen in het onderstaande verhaal, dat wij met goedkeuring van haarzelf en het slachtoffer en zijn familie publiceren. Mede dankzij haar inzet is een mensenleven gered!



Het was een doodgewone vrijdagavond in februari. 

Ik zat op de bank en was met mijn mobiel bezig toen ik ineens de melding kreeg dat ik naar een reanimatie moest. Terwijl ik me naar de gang haastte om mijn schoenen aan te doen bedacht ik me dat dat teveel werk was en ik beter mijn oude aan kon doen omdat ik daar zo in kon springen. Erg raar dat ik daar aan dacht achteraf gezien. Ik riep tegen man en kinderen dat ik naar een reanimatie moest en liep snel de deur uit.

Gelukkig was het hier letterlijk om de hoek en was ik al snel ter plaatse.
De deur stond al open en terwijl ik naar binnen liep, riep ik "hallo, waar moet ik zijn?!" Een vrouw wees me snel naar het slachtoffer dat in de woonkamer op de grond lag. De schoonzoon was al begonnen met reanimeren, maar omdat hij eigenlijk niet wist wat hij aan het doen was mocht ik het meteen overnemen. Dit was mijn eerste reanimatie, maar vreemd genoeg dacht ik helemaal nergens over na en begon ik alsof het de normaalste zaak van de wereld was aan wat ik nog maar een maand geleden geleerd had.

Al redelijk snel kwam ook een andere burgerhulpverlener en arriveerde ook het BLS team. Terwijl ik doorging met de reanimatie sloot het BLS team de AED op het slachtoffer aan. Eén van die mannen zei me dat ik iets langzamer mocht reanimeren en dat ik het verder prima deed.
Toen ook de ambulance arriveerde namen zij de reanimatie over en ben ik ergens gaan staan waar ik niet in de weg stond, maar toch nog wel iets kon doen als dat nodig mocht zijn.

Toen iemand van de ambulance zei dat de tafel leeg moest worden gemaakt voor apparatuur heb ik dat snel gedaan en daarna ben ik met de ook aanwezige agenten in de keuken bij de familie gaan staan. De dochter en vrouw van het slachtoffer waren natuurlijk erg geschrokken en bang en ik heb nog geprobeerd ze te troosten. Wat voel je je dan machteloos, want je wil natuurlijk zoveel meer voor ze doen, maar op dat moment kon dat natuurlijk niet.
Na drie kwartier, die aanvoelden alsof het maar tien minuten waren werd meneer de ambulance ingedragen terwijl hij nog steeds gereanimeerd werd.
De ambulancemedewerker zei dat ik mocht gaan, dus ik wenste de familie nog veel sterkte toe, gaf één van de agenten een hand en liep naar buiten.
De man van het BLS team die me nog had aangemoedigd vroeg me nog of het wel ging en hoe ik het ervaren had.

Terwijl ik weer naar huis liep bedacht ik me eigenlijk pas wat er gebeurd was en verbaasde ik me erover dat ik het eigenlijk allemaal erg boeiend en interessant had gevonden. Voor mij was het geen vervelende ervaring, al wist ik toen nog niet of meneer het zou overleven.
Ik vond het mooi om te zien hoe er in korte tijd zoveel mensen in die woonkamer stonden die allemaal samenwerkte om deze meneer te redden.
Toen ik de volgende dag hoorde dat meneer nog leefde werd ik toch even emotioneel, want heel eerlijk had ik dat niet meer verwacht na zo'n lange tijd reanimeren.

Inmiddels heb ik de familie een paar keer gesproken en heb ik gehoord dat het goed gaat met meneer. Hij weet niet meer wat er de bewuste avond is gebeurd, maar dat is het enige dat hij eraan heeft over gehouden. De familie heeft aangegeven dat als ik vragen heb ik altijd langs mag komen en ik heb op mijn beurt aangegeven dat ze altijd bij mij terecht kunnen als ze erover willen praten. Ook heb ik kunnen uitleggen wat er nu eigenlijk gebeurt is de bewuste avond en dat vond mevrouw wel fijn. Gisteren werd er nog een bloemetje bezorgd namens meneer en zijn familie waarvoor ik erg dankbaar ben, dat verwacht je tenslotte niet. Als meneer weer thuis is ga ik zeker een keer langs om hem een hand te geven, want wat ben ik blij dat hij het overleeft heeft.

Zo zie je maar dat je met twee avondjes les een mensenleven kan redden, dus ik zou iedereen die nog twijfelt willen zeggen dat ze zich meteen moeten opgeven.